Patrick Chauvel - Teheran

Z nogą w gipsie leżę w łóżku. Mój pokój staje się miejscem spotkań. Drzwi są stale otwarte i jestem dobrze zaopatrzony w herbatę (czyli amerykańską whisky) i wodę Evian (czyli polską wódkę). Chociaż Chomeini zakazał picia alkoholu i swobody seksualnej, wszyscy jakoś sobie z tym radzą. Whisky jest w dużym czajniczku, z którego zwiesza się torebka herbaty Lipton. Wódka natomiast została po prostu przelana do butelki po wodzie marki Evian. A dziewczynki, które “bardzo kochają” cudzoziemców, skrywają swoje minispódniczki pod czadorami i bawią się w chowanego z fanatykami religijnymi - ścigającymi je po korytarzach wielkich hoteli - korzystając z połączeń między pokojami i schodów dla personelu. Podczas chwil spokoju cały ten piękny świat bawi się desperacko do upadłego.

.