Fotografia giełdowa zaczyna być osobną dziedziną fotografii prasowej. Tym, co nie mają dość oglądania codziennie na jedynkach gazet zdjęć załamanych maklerów (chciwość zgubą frajerów, jak pisał Suworow) mogę polecić serwis

http://sadguysontradingfloors.tumblr.com/

pozostaje cieszyć się, iż na razie w Polsce takie zdjęcia trudno zrobić :)

Robiąc zdjęcia różnych wydarzeń trudno nie spotkać innych fotoreporterów rozpychających się łokciami aby mieć lepszy kadr od naszego :).  Na podstawie kilkuletnich obserwacji zabrałem się za klasyfikację ludzi, których można spotkać “na temacie”.

1. Fotoreporterzy obywatelscy. Chmara ludzi robiących zdjęcia “małpkami” lub telefonem, publikująca za darmo zdjęcia gdzie się da, w zamian za satysfakcję z podpisanej nazwiskiem fotografii. Zazwyczaj spotykana w weekendy, na wydarzeniach szumnie reklamowanych przez media. Cecha charakterystyczna: włażą w kadr wszystkim innym.

2. Szwadrony Śmierci. Amatorzy publikujący w portalach, którzy jednak bardzo poważnie podchodzą do swojego dziejowego zadania bycia oczami świata. Zazwyczaj ubierają się jak członkowie brygady antyterrorystycznej - wojskowe czarne ciuchy, buty taktyczne, kamizelka imitująca kuloodporną, kapelusz a’la Jacek Pałkiewicz, wielgachny plecak i równie wielka plakietka “Press”. Zamiast MP-5 lub kałacha w ręku zazwyczaj Canon 350D lub Nikon D80.

3. Alfonsi. Zazwyczaj rzecznicy prasowi urzędu państwowego lub firmy robiącej konferencję prasową. Pedalski sweterek, nażelowane włosy i obowiązkowo cały czas okulary przeciwsłoneczne na oczach - nawet robiąc zdjęcia w słabo oświetlonym pomieszczeniu. Krążą słuchy, iż jest to tajny patent aby lepiej mierzyć “na oko” światło zastane.

4. Fotoreporterzy imprezowi. Dziwnym trafem zamiast artystów fotografują publiczność. Próbują wyrywać panny “na aparat”. Cechy charakterystyczne: lampa błyskowa ustawiona na maksa, plakietka “Prasa” zasłaniająca całą klatkę piersiową.

5. Dziwki szołbiznesu.  Termin ukuty przez moją dziewczynę :). Fotografowie robiący jedynie zdjęcia celebrities, spotykani na wszelkich premierach filmowych i wydarzeniach na których można spotkać kogoś, kogo da się wrzucić na pudelek.pl. Mają pracę prostą i niestresującą - wystarczy robić zdjęcia głowy każdego, kto wlezie w kadr. Ponoć w latach 90′tych były próby wytresowania szympansów do wykonywania tej pracy, niestety wzrosło cło na banany i projekt upadł. Cechą charakterystyczną tej grupy zawodowej są sytuacje, gdy chmara fotoreporterów oblega jakąś osobę, robi przez 10 minut zdjęcia a później chodzą i pytają kto to był. No ale jaki kraj, takie celebrities.

6. Leśne dziadki. Siwa broda i włosy, aparat fotograficzny pamiętający cesarza Franciszka Józefa. Nikt nie wie kim są i dla kogo pracują. Łażą dookoła i bez przerwy się awanturują, że ktoś im włazi w kadr.

7. Fotoreporterzy gazet, tygodników i agencji foto. Zmęczeni życiem ludzie, robiacy swoje :). Cecha charakterystyczna: objawy padaczkowe na dźwięk słowa “fotoedytor”.

Na ReleaseLog pojawił się link do emitowanego w TV filmu poświęconego brytyjskiemu dziennikarzowi, który postanawia pojechać do USA i przekonać się jak to jest być paparazzi goniącym za Britney Spears. Amerykańskiej gospodarce jej fotografie przynoszą ponad 120 milionów dolarów rocznie. A czy jemu się uda zarobić coś na jej zdjęciach? :)

http://www.rlslog.net/shooting-britney-ws-pdtv-xvid-w4f/

 Bardzo ciekawa panorama 360 stopni z sektora dla fotoreporterów na olimpiadzie :)

http://www.karikuukka.com/peking2008/100m/

 Czyli jak się fotografuje demonstracje w kraju mlekiem i miodem płynącym