- Czy to oznacza, że czuje się Pani lepiej kryjąc się ze swoją nieśmiałością za aparatem fotograficznym ? Chowamy się i zaczynamy “strzelać”…

- Nie wydaje mi się, żeby to było aż tak skomplikowane. Sądzę, że kiedy jesteśmy młodzi, aparat jest dla nas jak przyjaciel. Gdziekolwiek jesteśmy, czujemy, że mamy towarzysza, że jesteśmy z kimś. Jest to także rodzaj legitymacji, czujemy że aparat fotograficzny upoważnia nas do tego, żeby być w różnych miejscach i że robimy tam coś ważnego. Wydaje mi się, że przez to często zapominamy, że w ogóle gdzieś jesteśmy. To nie to, że się chowamy, ale po prostu zapominamy, jesteśmy tak zapatrzeni, szczególnie w młodości, że zapominamy, że w ogóle istniejemy. Rozumie Pani co mam na myśli? Ale wszystko się zmienia, kiedy jesteśmy starsi - mamy już różne narzędzia i inne podejście i używamy fotografii w inny sposób.

- Aparat fotograficzny ustawia nas w innej pozycji…

- Kiedy byłam młoda, robiłam rzeczy, których nigdy bym nie zrobiła, gdybym była sama. Na przykład szwędałam się po dokach w San Francisco i prosiłam rybaków, czy mogę z nimi popłynąć. Nigdy bym tego nie zrobiła, gdybym nie miała przy sobie aparatu fotograficznego.